Η μεταποιητική βιομηχανία διαφέρει από άλλους κλάδους σε ένα σημείο που συχνά υποτιμάται: το μεγαλύτερο μέρος της αξίας βρίσκεται δεσμευμένο σε φυσικές διαδικασίες που δεν μετακινούνται από τη μία μέρα στην άλλη. Το να σταματήσετε μια γραμμή παραγωγής για να μεταφέρετε συστήματα κοστίζει ημέρες παραγωγής. Βάρδιες, προγράμματα συντήρησης και συμβάσεις προμηθευτών συνεχίζονται, ανεξάρτητα από το αν η εξαγορά έχει ήδη επεξεργαστεί στη διοίκηση. Ενώ στις υπηρεσίες μια ενσωμάτωση είναι σε μεγάλο βαθμό ζήτημα συστημάτων και ανθρώπων, στη μεταποιητική βιομηχανία προστίθεται ένα τρίτο επίπεδο: μηχανές, αποθέματα και φυσική ροή. Αυτό το επίπεδο δεν επιταχύνεται με ένα σχέδιο έργου.
Αυτό αλλάζει τη σειρά λήψης αποφάσεων. Σε πολλούς κλάδους, μια ενσωμάτωση ξεκινά από την οργανωτική δομή ή τα συστήματα πελατών. Στη μεταποιητική βιομηχανία, η πρώτη ερώτηση είναι συχνά λειτουργική: ποιο εργοστάσιο, ποια γραμμή, ποια βάρδια επηρεάζεται πρώτη, και τι συμβαίνει αν αυτή σταματήσει. Όποιος παραλείπει αυτή την ερώτηση και ξεκινά αμέσως με συνέργειες στο κόστος προσωπικού, ανακαλύπτει τις λειτουργικές εξαρτήσεις μόνο όταν ο προγραμματισμός έχει ήδη κλειδώσει.
Οι υπολογισμοί συνεργειών σε βιομηχανικές συμφωνίες βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε κοινές αγορές, κοινή δυναμικότητα και οικονομίες κλίμακας σε πρώτες ύλες. Αυτό είναι πραγματικό, αλλά η υλοποίησή του περνά μέσα από ανθρώπους στη γραμμή παραγωγής που χειρίζονται μηχανές, διεξάγουν ποιοτικούς ελέγχους και προγραμματίζουν τη συντήρηση σύμφωνα με τον δικό τους ρυθμό. Μια βασική γραμμή συνεργειών που απλώς προσθέτει όγκους αγορών και γενικά έξοδα, δεν εξετάζει αν δύο μονάδες παραγωγής εφαρμόζουν τα ίδια πρότυπα ποιότητας, τις ίδιες πιστοποιήσεις και τις ίδιες σχέσεις με προμηθευτές. Χωρίς αυτόν τον έλεγχο, η συνέργεια παραμένει ένας αριθμός στα χαρτιά.
Το ερώτημα αν δύο γραμμές παραγωγής πρέπει καν να ενωθούν δεν είναι εδώ ρητορικό. Δύο εργοστάσια με διαφορετικές φιλοσοφίες παραγωγής, διαφορετικό βαθμό αυτοματοποίησης ή διαφορετικά τμήματα πελατών μπορούν να διατηρήσουν περισσότερη αξία λειτουργώντας παράλληλα παρά μαζί. Μια βασική γραμμή συνεργειών που εξετάζει αυτό ρητά αποτρέπει τη συγχώνευση γραμμών επειδή φαίνεται καλά στον ισολογισμό.
Σε πολλούς κλάδους, η Ημέρα 1 σημαίνει ένα σχέδιο επικοινωνίας και πρόσβαση στο email. Στη μεταποιητική βιομηχανία, η Ημέρα 1 σημαίνει κυρίως: συνεχίζει η γραμμή να λειτουργεί, συνεχίζουν οι προμηθευτές να παραδίδουν, παραμένει άθικτη η διασφάλιση ποιότητας. Ένα σχέδιο Ημέρας 1 που δεν καθορίζει αυτή τη σειρά κινδυνεύει να αντιμετωπίσει τη λειτουργική συνέχεια ως αυτονόητη, ενώ η πραγματική πίεση ενσωμάτωσης, όπως κοινά συστήματα ERP ή κοινός προγραμματισμός, δεν έχει ακόμη προετοιμαστεί.
Αυτό το σημείο τριβής δεν είναι μοναδικό για αυτόν τον κλάδο, αλλά η μορφή του διαφέρει. Ενώ ο κλάδος των μεταφορών κολλάει στον προγραμματισμό οχημάτων και οδηγών, η μεταποιητική βιομηχανία κολλάει στον προγραμματισμό μηχανών και βαρδιών. Το υποκείμενο ερώτημα είναι το ίδιο: τι δεν πρέπει να σταματήσει την Ημέρα 1, και ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό μόλις αλλάξει η ιδιοκτησία.
Η συγχώνευση δύο βιομηχανικών επιχειρήσεων φέρνει μαζί της εξαρτήσεις που σπάνια περιλαμβάνονται σε ένα σχέδιο ενσωμάτωσης: κοινή χρήση καλουπιών, κοινές πιστοποιήσεις σε πελάτες, ή έναν και μόνο βασικό προμηθευτή που ήδη εξυπηρετούσε και τις δύο εταιρείες πριν από τη συμφωνία. Το γραφείο ενσωμάτωσης που χαρτογραφεί αυτές τις εξαρτήσεις πρέπει να δει πέρα από την οργανωτική δομή και τα συστήματα. Πρέπει να ρωτήσει τι συμβαίνει αν μια γραμμή συγχωνευθεί, αν μια πιστοποίηση πρέπει να ζητηθεί εκ νέου, ή αν ένας προμηθευτής δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη συνολική ζήτηση.
Αυτές οι εξαρτήσεις είναι παρόμοιες με όσα ισχύουν στον αγροτικό τομέα, όπου η εποχική παραγωγή και η φυσική εφοδιαστική καθορίζουν τον σχεδιασμό της ενσωμάτωσης, και διαφέρουν από όσα ισχύουν στις επιχειρηματικές υπηρεσίες, όπου η κύρια εξάρτηση είναι συχνά η ομάδα πελατών και όχι μια φυσική διαδικασία. Όποιος δεν λάβει υπόψη αυτές τις διαφορές στο σχέδιο Ημέρας 100 κινδυνεύει να εφαρμόσει την ίδια προσέγγιση σε έναν κλάδο που έχει διαφορετικά σημεία τριβής.
Το ερώτημα αν όλα πρέπει να ενσωματωθούν είναι στη μεταποιητική βιομηχανία πιο οξύ απ' ό,τι σε κλάδους χωρίς φυσική παραγωγή. Η συγχώνευση δύο συστημάτων ERP είναι ένα έργο πληροφορικής. Η συγχώνευση δύο γραμμών παραγωγής είναι λειτουργικός κίνδυνος με συνέπειες για τον χρόνο παράδοσης και την ποιότητα. Μια λίστα αποφάσεων που καθορίζει ανά τμήμα τι θα ενσωματωθεί και τι όχι αποτρέπει την εφαρμογή ενός σχεδίου συγχώνευσης ως πακέτο, ενώ ορισμένα τμήματα λειτουργούν καλύτερα ξεχωριστά, τουλάχιστον για μια περίοδο που ταιριάζει στη λειτουργική πραγματικότητα.
Αυτού του είδους οι επιλογές απαιτούν διάκριση μεταξύ αυτού που πρέπει να λειτουργήσει βραχυπρόθεσμα και αυτού που μπορεί να ακολουθήσει αργότερα, και αυτή η διάκριση δεν είναι η ίδια με αυτό που ισχύει στο λιανικό εμπόριο, όπου η ενσωμάτωση συστημάτων ταμείου γίνεται σχετικά γρήγορα, ή στην εκπαίδευση, όπου η εποπτεία και η διαπίστευση επιβάλλουν διαφορετικά χρονοδιαγράμματα.
Ένα σχέδιο ενσωμάτωσης λέει λίγα για το πόση δυναμικότητα απαιτείται πραγματικά για την υλοποίησή του. Πριν συμπληρωθούν η βασική γραμμή συνεργειών, το σχέδιο Ημέρας 1 και το σχέδιο Ημέρας 100, είναι χρήσιμο να γνωρίζετε ποιο μέρος της εργασίας που θα προκύψει για τις ομάδες είναι αρκετά επαναλαμβανόμενο για να αυτοματοποιηθεί και ποιο μέρος παραμένει ανθρώπινη εργασία. Η σάρωση εργασιών της FTE TO AI υπολογίζει αυτό ανά εργασία, ώστε να γίνει σαφές ποιο μέρος του φόρτου ενσωμάτωσης μπορεί να αναλάβει η ΤΝ και ποιο μέρος απαιτεί δυναμικότητα που πρέπει ακόμη να ελευθερώσετε.
Vraag maar wat er op Day 1 moet staan, of wat integreren juist kapotmaakt.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.